ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΤΥΠΙΚΟΝ

᾿Αποτελέσματα ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν

Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἦταν δύο ἀρχιμανδρῖτες σὲ κάποια χώρα τοῦ ἐξωτερικοῦ.  ῾Ο ἕνας βρισκόταν σὲ μία μεγάλη πόλι, σὲ σημαντικὴ θέσι· ἔγραφε βιβλία, διετέλεσε δὲ καὶ ἡγούμενος, εἶχε μεγάλη ἐκκλησιαστικὴ δρᾶσι, πολλὰ πνευματικὰ τέκνα, ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα στράφηκαν στὸν μοναχισμό.  ῾Ο ἄλλος ἦταν ἱεροκήρυκας σὲ μία ἄλλη περιοχή, μικρὴ καὶ ἐπαρχιακή, δὲν εἶχε γράψει βιβλία, εἶχε ὅμως κι αὐτὸς πνευματικὰ τέκνα, καὶ ἀσχολιόταν κυρίως μὲ τὸ κήρυγμα.

Πέρασαν τὰ χρόνια.  ῾Ο πρῶτος ἀρχιμανδρίτης τῆς ἱστορίας μας ἔγινε μητροπολίτης σὲ κάποια μητρόπολι μακριὰ ἀπὸ τὴν πόλι ὅπου ὑπηρέτησε ὡς ἀρχιμανδρίτης.  Ἔκτισε μοναστῆρι, ἔβαλε ἐκεῖ τὰ πνευματικά του τέκνα, ἔγραψε περισσότερα βιβλία καὶ συνέχισε μὲ ἐντονώτερη ἐκκλησιαστικὴ δρᾶσι.  ῾Ο δεύτερος, ποὺ παρέμενε πάντοτε ἀρχιμανδρίτης, ἔλεγε γιὰ τὸν πρῶτο, ποὺ εἶχε γίνει πλέον μητροπολίτης, ὅτι ἦταν μάγος, ὅτι περιέφερε μαζί του καὶ κάποια μάγισσα καὶ ὁραματίστρια, «φωτισμένη», ὅτι ἐξαπατοῦν τὸν κόσμο, καὶ ἄλλα παρόμοια καὶ φοβερά.  Τὰ ἔλεγε ὅμως ὄχι φανερὰ καὶ δημόσια, ἀλλὰ σὲ δικούς του ἀνθρώπους, σὲ ἰδιωτικὲς συζητήσεις, ἴσως γιὰ νὰ ἀποφύγῃ τὴν δημόσια ἀντιπαράθεσι μὲ κάποιον ἱεραρχικὰ ἀνώτερό του.  Πάντως βεβαίωνε ὅτι γιὰ ὅσα ἔλεγε εἶχε στὴν διάθεσί του ἄφθονα στοιχεῖα.  ῾Ο πρῶτος, ὁ μητροπολίτης, γνώριζε γι᾿ αὐτὲς τὶς κατηγορίες· δὲν ξέρω μὲ ποιόν τρόπο τὸ ἔμαθε οὔτε τί λεπτομέρειες ἤξερε, ἀλλὰ δὲν ἄφησε νὰ φανῇ κάποια ἐνόχλησι ἢ πικρία ἢ θυμὸς ἢ ἄλλο ἀρνητικὸ συναίσθημα.

᾿Αφοῦ πέρασαν λίγα χρόνια ἀκόμη, ὁ δεύτερος ἀρχιμανδρίτης ἔγινε κι αὐτὸς μητροπολίτης, καὶ μάλιστα στὴν ἴδια περιοχὴ ὅπου ὑπηρετοῦσε γιὰ χρόνια ὡς ἱεροκήρυκας.  ᾿Ασχολήθηκε κι αὐτὸς μὲ τὸ ποιμαντικό του ἔργο καὶ ὠργάνωσε ὅσο καλλίτερα μποροῦσε τὴν μητρόπολί του.  Δὲν ἔκτισε μοναστῆρι, γιατὶ στὴν περιοχή του βρίσκονταν ἤδη πολλά, φρόντισε ὅμως νὰ τὰ ἐπανδρώσῃ, ἐνῷ μερίμνησε καὶ γιὰ τὴν χειροτονία νέων κληρικῶν.  Εἶχε δηλαδὴ κι αὐτὸς σημαντικὴ ἐκκλησιαστικὴ δρᾶσι.

Οἱ δύο αὐτοὶ μητροπολῖτες ἀνῆκαν στὴν ἴδια ἐκκλησία καὶ στὴν ἴδια ἱερὰ σύνοδο.  Θὰ περίμενε κανεὶς νὰ δημιουργηθοῦν μεταξύ τους ἐντάσεις καὶ φιλονεικίες.  Θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι ὁ δεύτερος μητροπολίτης, καθὼς πλέον δὲν θὰ φοβόταν νὰ τὰ βάλῃ μὲ κάποιον ἀνώτερό του, θὰ κατήγγελλε τὸν πρῶτο στὴν ἱερὰ σύνοδο ὡς μάγο καὶ ἄλλα παρόμοια.  Παράξενο πρᾶγμα ὅμως!  Οἱ δύο αὐτοὶ ἄνθρωποι, ὡς μητροπολῖτες πλέον, ποτὲ δὲν ἦρθαν σὲ ἀντιπαράθεσι μεταξύ τους.  Ποτὲ δὲν κατηγόρησε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον οὔτε δημοσίως οὔτε ἰδιωτικῶς οὔτε σὲ ἰδιωτικὲς συζητήσεις μὲ δικούς τους ἀνθρώπους.  Ποτὲ δὲν ἔδειξε ὁ ἕνας ὅτι ἔχει κάποιο πρόβλημα μὲ τὸν ἄλλον.  Καὶ μάλιστα εἶχαν καὶ κάποια μικρὴ συνεργασία στὰ πλαίσια τῆς ἱερᾶς συνόδου, καὶ ἀλληλοϋποστηρίζονταν.  Καὶ ἄρχισαν νὰ καλοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο στὶς μητροπολιτικές τους περιφέρειες, ὄχι συχνὰ βέβαια, ἀλλὰ ποῦ καὶ ποῦ.  Καὶ γενικῶς ἀπὸ τότε ποὺ ἔγιναν καὶ οἱ δύο μητροπολῖτες μᾶλλον εἶχαν ἀλληλοεκτίμησι μεταξύ τους.  Καμμία ἀναφορὰ καὶ διχογνωμία γιὰ μάγια ἢ ἄλλες παρόμοιες ἀντιχριστια­νικὲς πρακτικὲς καὶ ἐκδηλώσεις.

Εἶναι πιθανὸν ὅλα αὐτὰ νὰ ὠφείλονταν σὲ παραπληρο­φόρησι καὶ παρερμηνεία.  Καὶ προφανῶς μετὰ τὴν ἐπισκοποποίησί τους οἱ δύο πρωταγωνιστὲς τῆς ἱστορίας μας μπόρεσαν νὰ διαλύσουν τὶς ὅποιες παρεξηγήσεις βρίσκονταν ἀνάμεσά τους.  Φαίνεται ὅτι εἶναι καὶ αὐτό, ἡ συναδέλφωσι κληρικῶν μὲ ἀντίθετες ἀπόψεις ἢ καὶ ἐχθρικὲς διαθέσεις  μεταξύ τους, ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα τῆς εἰς ἐπίσκοπον χειροτονίας.

Δεκέμβριος 2011